donderdag 14 mei 2015

Bluesther Festival JJ Music House: Meeslepende Blues, emotioneel gitaarspel en een ode aan Harry

Afgelopen vrijdag 14 november was er het Bluesther festival in JJ Music House. Drie bands traden tijdens dit mini bluesfestival op.

Toen ik binnen kwam in JJ Music House was het podiumcafé al flink afgeladen. Nog voordat de bands begonnen aan hun optreden was het bijna stampvol. De sfeer zat er goed in en de niet voor geschreven dresscode was hoeden, lang haar en cowboy laarzen. Een grote schare blues fans was afgekomen op het Bluesther festival, wat dit jaar voor het eerst werd georganiseerd in JJ’s

Fat Harry & the Fuzzy Licks
Als eerste traden Fat Harry & the Fuzzy Licks op. Een stel doorgewinterde muzikanten die een fantastisch blues optreden wisten neer te zetten. De muziek die de band speelt doet het meest denken aan de blues uit het zuiden van Amerika. Meeslepende muziek met een prachtige aanvulling door saxofonist Jan de Ligt. Jan heeft een glansrijke muziek carrière en is een oude rot die zijn vak verstaat als geen ander. Jan weet het onderste uit de saxofoon te halen. Hij tourde met o.a. Herman Brood, Normaal en met diverse Amerikaanse Rhythm and Blues artiesten zoals Preston Shannon, Henry Oden en Sax Gordon. Hij Speelde op div. LP's, CD's en DVD's van o.a. Amazing Stroopwafels, Barry Hay, Captain Gumbo, Fat Harry and The Fuzzy Licks, Gruppo Sportivo, I've Got The Bullets,Jules Deelder, Little Boogie Boy, Magic Frankie, Normaal en Preston Shannon.

“Fat” Harry van Dorth is een man die met zijn spel indruk maakt. Fat slaat daarbij meer op zijn vette en fantastische gitaarspel dan op Harry zelf, want "fat" is hij zeker niet. Daarbij heeft hij ook een lekkere meeslepende stem. Dit zijn professionele muzikanten die de blues op een magistrale wijze weten neer te zetten. Samen met het heerlijke gitaarspel en de mee scheurende sax is de band één geheel en voelen de heren elkaar feilloos aan. De band weet zich te onderscheiden door een vorm van blues te spelen die niet heel vaak voorbij komt. Langzame blues werden afgewisseld met een andere mix van stijlen uit de soul, funk en gospel. Krachtige strakke ritmes en baselines in combi met de sax en het virtuoos gitaarspel zijn het kenmerk van deze band. Hun laatste CD “Hard Lovin’ Man” verscheen op Continental Records en werd gemaakt met gastmuzikanten Preston Shannon en Henry Oden

Daarbij gebruikte Fat Harry niet alleen het podim. Hij stapte van het podium af en liep al spelend door een bomvol JJ Music House en veliet zelfs het pand en speelde buiten. Een zeer gedreven stel muzikanten die een grandioze openingsact wisten neer te zetten. De heren wisten aan het begin van de avond de toon te zetten door hun zeer hoge muzikale en instrumentale niveau en een opzepende stijl van spelen.

Little Steve & the Big Beat
De band is opgebouwd rondom zanger en gitarist “Little” Steven van der Nat. Eind 2012 is Little Steve & the Big Beat begonnen met spelen en na een aantal optredens in slechts een paar maanden tijd kregen ze al vele lovende recensies. Steve is een gitarist die speelt met zijn ziel. De band speelt blues op een wijze die je doet denken aan de sixties. Van stampende blues met rock en roll invloeden tot zeer ingetogen real low down blues nummers. De 33-jarige Steve weet vooral in de slow blues nummers de gevoelige snaar te raken. Ik ben een grote liefhebber van de gitaar. Vooral de deep low down blues (zoals Julian Sas veel speelt) heeft altijd al indruk op mij gemaakt. En sommige gitaristen weten mijn ziel te raken met bepaalde nummers. En dat deed Steve deze avond ook. Hij vroeg om stilte aan het publiek en vertelde dat hij het nummer wat hij nu zou gaan spelen wilde opdragen aan zijn onlangs plotseling overleden vriend Harry. Steve wist zijn hele ziel en zaligheid in dat nummer te laten doorklinken. Ik hoorde de gitaar van Steve heel zachtjes zijn verhaal vertellen en hoorde hem huilen en schreeuwen. Het publiek viel tijdens het nummer zelfs helemaal stil. Het nummer duurt bijna 12 minuten. Een prachtige ode aan Harry. Steve heeft daarbij ook nog een geweldig en herkenbare zangstem. De cd die ik van Steve mee kreeg is een heerlijke cd die vanaf het moment dat hij in de cd speler werd gestopt de player nog niet verlaten heeft. Een ander onderdeel van de band dat een soundbepalende factor is zijn de saxofonisten. Twee heren die de band een volle ronde sound geven . Vooral in combinatie met het gitaarspel van Steve weten de heren een bijna tranen opwekkend geluid uit hun sax te persen. Je krijgt er kippenvel van. Samen met de drummer en bassist weet deze band een diepe indruk achter te laten.

Laurence Jones and band
De Brit Laurence Jones is één van de grote beloften in de Engelse bluesrock wereld. Door alle media werd in 2012 zijn debuutalbum ’Thunder In The Sky’ de hemel in geprezen. Tijdens de Britisch Blues awards 2014 kreeg hij de “The Young Artist of the Year” Award. Walter Trout noemde Laurence een kruising tussen Eric Clapton en Buddy Guy. Walter vroeg aan Laurence of hij de support act wilde zijn voor de Engelse tour van Walter Trout in 2013. Laurence heeft nog met andere grote namen het podium gedeeld, zoals Buddy Whittington, Pat Travers, Joanne Shaw Taylor, Aynsley Lister, Wishbone Ash en de Royal Southern Brotherhood. Larence Jones is (zo vertelde zijn trotse vader aan mij) pas 22 jaar. Volgens vele gerenommeerde namen in de blues wereld is hij een grote belofte voor de toekomst van de blues rock. Ik heb veel dvd’s met blues giganten, waaronder Buddy Guy en Eric Clapton. Wat ik nu nog mis in de dvd verzameling is deze jonge gitaarvirtuoos. Hij heeft een duidelijke eigen stijl van spelen van de meeslepende blues rock. De vonken spatten van zijn gitaar af en de interactie met bassist Roger Inness is er één die er mag zijn. Geweldig om dit met de camera vast te leggen. Als fotograaf ben je steeds weer opzoek naar dit soort interacties. Vooral de mimiek van de bassist sprak mij aan. Soms boog Laurence zover achterover dat je zou denken dat hij tussen de drums zou belanden. Deze Laurence Jones speelt niet alleen blues rock , hij is mister Bluesrock himself. De bassist is er trouwens ook eentje van de bijzondere soort en speelt op een zes snarige basgitaar. Wat Jones doet op gitaar, doet Innes op de bas. En drummer Miri Miettinen legt een gedegen basis onder de twee gitaristen. Steeds meer jonge gitaristen veroveren de blues podia. Laurence Jones is een grote aanwinst voor de wereld van de bluesmuziek en een droomafsluiting van het succesvolle Bluesther festival in JJ Music House. 

Fotografie,video en recensie: Roland Wichser
 www.onstagephotography.nl














Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen